Piesze wędrówki w Innlandet – 7 długodystansowych szlaków i wędrówek górskich od Gudbrandsdalen do Jotunheimen

Innlandet to drugie co do wielkości hrabstwo w Norwegii pod względem powierzchni. Powstał w 2020 roku w wyniku fuzji Hedmark i Oppland i obejmuje Gudbrandsdalen, Valdres, Østerdalen, Hedmarksvidda, obszar Mjøsa, Trysil, Engerdal, a także części Jotunheimen, Rondane, Dovrefjell-Sunndalsfjella i Femundsmarka.

Oznacza to duże odległości między szlakami turystycznymi. Wycieczka w Jotunheimen i wycieczka w Femundsmarka nie wymagają takiego samego planowania transportu, sprzętu ani pory roku. Chatki DNT mogą być obsługiwane przez personel lub bezobsługowe , jeśli potrzebujesz większej niezależności w planowaniu. Skorzystaj z UT.no i aktualnych informacji DNT, aby sprawdzić status szlaku, dostępność chatek, rezerwacje i transport.

Oto siedem jasno określonych celów dla tych, którzy chcą wędrować po regionie Inland, ze szczególnym uwzględnieniem długodystansowych szlaków, etapów i praktycznego planowania.

1. Trasa spacerowa Besseggen i historycznego Jotunheimen

Klasyczny szlak Besseggen biegnie między Gjendesheim a Memurubu. Najpopularniejszym planem jest przejście szlakiem Gjendebåten do Memurubu i powrót pieszo przez przełęcz do Gjendesheim. Trasa liczy około 14 kilometrów, z przewyższeniem około 1100 metrów i często trwa 6–8 godzin.

Teren jest zróżnicowany: od ścieżek, przez skały, po strome głazy. Besseggen jest wymagający, szczególnie w deszczu, mgle lub w korkach na węższych odcinkach. Turyści powinni poradzić sobie z wysokością, nierównymi skałami i długimi dniami, nie polegając na łodzi, która zajmie się całą logistyką.

Dłuższy historyczny szlak pieszy Jotunheimen biegnie około 59 kilometrów z Gjendesheim przez Memurubu i dalej w kierunku Fondsbu. Standardowy plan to cztery dni. Trasa obejmuje Besseggen i Bukkelægeret, łącząc teren wysokogórski z historycznymi szlakami.

Na przykład zaplanuj:

• Gjendesheim – Memurubu nad Besseggen
• Memurubu–Gjendebu lub dalej według aktualnej trasy
• Etap w kierunku Fondsbu
• Zakończ w Eidsbugarden/Fondsbu dalszym transportem

Gjendebåten może skrócić lub połączyć etapy, ale należy sprawdzić rozkład jazdy i ewentualną rezerwację osobno. Łódź nie jest planem awaryjnym na wypadek pogorszenia pogody.

Sprawdź: ilość śniegu na krawędzi, poziom wody, pozycję łodzi, stan szlaku i alternatywne trasy powrotne. Zabierz mapę, kompas i mapę offline nawet na często uczęszczanym szlaku.

2. Galdhøpiggen z Juvasshytta lub Spiterstulen

Galdhøpiggen to najwyższy szczyt Norwegii, Skandynawii i Europy Północnej, o wysokości 2469 metrów nad poziomem morza. Szczyt znajduje się w gminie Lom w regionie Inland.

Istnieją dwie główne ścieżki:

Juvasshytta: Krótsza trasa liczy około 11 kilometrów w obie strony i ma około 650 metrów przewyższenia. Przechodzi przez Styggebreen. Przejście przez lodowiec wymaga autoryzowanego przewodnika, lin i odpowiedniego sprzętu. W zależności od warunków mogą być potrzebne raki. Nie jest to typowa jednodniowa wycieczka dla początkujących bez odpowiedniego planowania.

Spiterstulen: Dłuższa trasa przebiega bez lodowca, ale przez stromy, skalisty i głazowy teren. Przewiduje się około 13 kilometrów w obie strony i około 1350–1520 metrów przewyższenia, w zależności od trasy i sposobu obliczenia podejścia. W dobrych warunkach letnich przewodnik po lodowcu zazwyczaj nie jest tu potrzebny, ale wyprawa wymaga doświadczenia górskiego i dobrej wytrzymałości.

Pogoda może się szybko zmieniać. Śnieg, wiatr, mgła i niskie temperatury występują nawet latem. Krem z filtrem i okulary przeciwsłoneczne są ważne, ponieważ zaśnieżone pola mogą powodować ślepotę śnieżną.

Sprawdź: przewodnika, warunki na lodowcu, trasę do punktu startowego, prognozę pogody i aktualne informacje o szlaku. Zostaw plan trasy i zawróć na czas.

3. Trójkąt w Rondane – cztery do pięciu dni między domkami

Trekanten w Rondane to klasyczna trasa w obie strony o długości około 60 kilometrów. Kabiny centralne to Rondvassbu, Bjørnhollia i Dørålseter . Straumbu jest możliwym punktem wyjścia, natomiast Spranget/Mysusæter jest często używany jako wejście do Rondvassbu.

Częstym rozwiązaniem jest:

1. Spranget – Rondvassbu, około 6–7 kilometrów łatwiejszą drogą
2. Rondvassbu–Dørålseter
3. Dørålseter–Bjørnhollia
4. Bjørnhollia–Rondvassbu
5. Rondvassbu–Spranget

Etapy można łączyć na różne sposoby. Alternatywa przez Høgronden jest znacznie bardziej wymagająca niż trasa przez Langglupdalen. Teren leży częściowo na wysokości od 1000 do 1500 metrów nad poziomem morza i składa się ze skał, górskich wrzosowisk, bagien, a niekiedy także pól śnieżnych.

Chatki DNT pozwalają na wędrówki z lżejszym plecakiem, ale należy sprawdzić, które chatki są obsługiwane, nieobsługiwane lub zamknięte w czasie pobytu. Nie należy oczekiwać dostępności wyżywienia, miejsca do spania ani transportu bez aktualnego potwierdzenia.

Sprawdź: rezerwację kabiny, transport łodzią na Rondvatnet (jeśli z niego korzystasz), warunki śniegowe, ograniczenia dotyczące brodzenia w wodzie i dzikich reniferów.

4. Rondane Trail – wybierz konkretny etap

Szlak Rondane ma długość około 460 kilometrów i biegnie od Bjørvika w Oslo do Hjerkinn w Dovre. Biegnie grzbietem na wschód od Gudbrandsdalen, zanim dotrze do Rondane. Szlak jest efektem współpracy kilku stowarzyszeń DNT.

Podczas wyprawy w głąb lądu lepiej wybrać wyraźnie zdefiniowany odcinek, niż opisywać cały szlak jako pojedynczy projekt. Praktycznym przykładem jest trasa Hjerkinn–Grimsdalshytta o długości około 20 kilometrów i przewyższeniu około 600 metrów na typowej trasie. Spodziewaj się długiego dnia, często 7–8 godzin marszu, w zależności od tempa i wybranej trasy.

Teren jest otwarty i narażony na działanie żywiołów, ze skałami, bagnami i wrzosowiskami. Mgła może utrudniać podążanie nawet oznakowanymi szlakami. Zawsze sprawdzaj aktualny opis etapu na DNT i UT.no.

5. Gudbrandsdalsleden nad Dovrefjell

Gudbrandsdalsleden, czyli Szlak Pielgrzymów, ma długość około 643 kilometrów i biegnie z Oslo do Trondheim. Przebiega przez dolinę Gudbrandsdalen i góry Dovrefjell. Jest to szlak pielgrzymkowy wiodący przez krajobrazy kulturowe, gospodarstwa rolne, doliny i miejsca historyczne – a nie typowo pustynny szlak.

Wyraźny odcinek wysokogórski to:

• Budsjord–Fokstugu: około 13,2 km
• Fokstugu–Hjerkinn: około 24,2 km
• Hjerkinn – Kongsvoll: około 11,8 km

Zalecany sezon to 1 czerwca – 1 września. Przez Dovrefjell nie należy przechodzić przed połową czerwca. Śnieg, woda z topniejącego śniegu i brakujące mosty mogą stwarzać poważne problemy, a cielęta dzikich reniferów wymagają szczególnej uwagi.

Nawierzchnia często składa się ze ścieżek, dróg szutrowych i starszych tras, ale etapy wysokogórskie bywają mokre, kamieniste i wietrzne. Wybieraj etapy kierując się transportem i zakwaterowaniem, a nie limitem dziennego dystansu.

Przed wyjazdem zapoznaj się z aktualnymi informacjami na Pilegrimsleden .

6. Høvringen – fjellstue do fjellstue w Rondane

Høvringen jest odpowiednie dla tych, którzy chcą wędrować przez kilka dni, ale spać w domu. Dostępne są elastyczne rozwiązania z noclegiem w schronisku, z oznakowanymi szlakami, na przykład do Smuksjøseter, Peer Gynt-hytta i Rondvassbu.

To dobra opcja, jeśli chcesz zabrać mniej rzeczy. Codzienne etapy można dostosować do pogody, siły i możliwości zakwaterowania. Z Høvringen szlaki prowadzą przez górskie wrzosowiska i doliny, a droga w kierunku Rondvassbu staje się bardziej górzysta.

Nawierzchnia to głównie ścieżka, żwir i kamienie. Są też tereny podmokłe i śliskie skały. Nawet w schronisku górskim, wymagane są ubrania przeciwdeszczowe, odzież wzmacniająca, prowiant, zapas wody i sprzęt nawigacyjny.

Sprawdź godziny otwarcia obiektu, zasady dotyczące bagażu i transport do Høvringen. Opisy tras Høvringen Fjellstue i DNT to odpowiednie punkty wyjścia.

7. Femundsmarka z Røros w kierunku Svukuriset

Femundsmarka oferuje inny rodzaj śródlądowego krajobrazu: rzadkie lasy, jeziora, torfowiska, bloki skalne i duże odległości między punktami usługowymi. Oznaczona, kilkudniowa wycieczka rozpoczyna się w Røros, przez Malmveien, a następnie w kierunku Langen, Ljøsnåvollen, Røvollen i Svukuriset. Można ją kontynuować do Elgå.

Zazwyczaj należy zaplanować pięć do sześciu dni, a dzienne etapy często kończą się na około 15–22 kilometrach, w zależności od wariantu. Malmveien to historyczny, oznakowany szlak, a reszta trasy biegnie siecią szlaków DNT w Parku Narodowym Femundsmarka i jego okolicach.

Planowanie zasobów wodnych jest tu ważne. Są jeziora i strumienie, ale zasoby wody należy oceniać na podstawie lokalizacji, hodowli zwierząt i czystości. Skały, wąwozy, torfowiska i gęstszy las sprawiają, że tempo jest wolniejsze, niż sugerują poziomice na mapie. Komary mogą być większym ograniczeniem niż sama wspinaczka.

Pociąg do Røros i dalszy transport lokalny mogą być praktyczne, ale sprawdź przesiadki osobno. Zapoznaj się z propozycjami wycieczek DNT w Femundsmarka i informacjami o parku przed podróżą.

Prawo dostępu publicznego w Inland – i dlaczego parki narodowe wymagają dodatkowej kontroli

Prawo dostępu publicznego obowiązuje również w górach, ale należy rozróżnić przestrzeń otwartą i grunty prywatne . Przestrzeń otwarta obejmuje na przykład lasy, góry i grunty nieuprawiane. Grunty prywatne obejmują między innymi podwórza, pola, pastwiska w pobliżu budynków i ogrody prywatne.

Na otwartej przestrzeni zazwyczaj dozwolone jest biwakowanie przez maksymalnie dwa dni w tym samym miejscu, w odległości co najmniej 150 metrów od zamieszkałych domów i domków. Biwakowanie na terenach wiejskich, w pobliżu budynków lub w specjalnych miejscach na namioty wymaga zezwolenia lub podlega lokalnym przepisom.

Zakazy palenia ognisk obowiązują w lasach i innych terenach otwartych oraz w ich pobliżu od 15 kwietnia do 15 września. Lokalne zakazy palenia ognisk mogą być bardziej rygorystyczne. Zamknięte palenisko jest często bezpieczniejszą opcją, ale nawet w tym przypadku należy wziąć pod uwagę ryzyko pożaru.

Psy muszą być trzymane pod kontrolą i na smyczy od 1 kwietnia do 20 sierpnia. Gminy i obszary chronione mogą wydłużyć ten okres. Ruch pojazdów na terenach otwartych nie jest wliczany do pierwszeństwa przejazdu.

Prawo dostępu jest równie ważne, jak samo prawo: zamykaj bramy, nie płosz zwierząt ani ptaków, nie pozostawiaj śladów i okazuj szacunek właścicielom gruntów i innym wędrowcom. W przeciwieństwie do szwedzkiego i fińskiego prawa dostępu, norweska praktyka nie gwarantuje swobodnego poruszania się. Jotunheimen, Rondane, Dovrefjell-Sunndalsfjella i Femundsmarka to parki narodowe z własnymi przepisami. Kempingi, ogniska, psy i wstęp mogą być bardziej ograniczone.

Rondane i Dovrefjell to również główne obszary występowania dzikich reniferów. Podczas wycieleń i polowań dostęp może być ograniczony. Nie zbliżaj się do reniferów, zachowaj dystans i trzymaj się wyznaczonych szlaków tam, gdzie są one wskazane.

Pakowanie na wyprawę śródlądową

Podróż z domku do domku wymaga mniej pakowania, ale nie mniejszego zapasu. Na kempingu potrzebny jest wiatroszczelny namiot , plecak, który wygodnie pomieści cały ekwipunek, oraz karimata, która izoluje od zimna podłoża. Zbyt cienka karimata może powodować chłód podłoża i utrudnić regenerację, nawet latem.

Zapoznaj się z listą rzeczy do spakowania na górskie wędrówki w HikingStore i porównaj śpiwory lub kołdry. Aby uzyskać szczegółowe informacje techniczne na temat CUIN, puchu ptasiego i wpływu wagi wypełnienia na ciepło, przeczytaj artykuł „Puch ptasi w śpiworach – kompletny przewodnik” .

Zabierz mapę, kompas, GPS i mapy offline. Zaplanuj wodę, lunch w pudełku i czas wolny. Porzuć plan podróży i zawróć, zanim zmęczenie, mgła lub zmiany pogody dadzą o sobie znać. Najlepszy sprzęt to nie ten najlżejszy na papierze, ale ten, który sprawdza się w zmieniających się warunkach.

Następną częścią serii o Norwegii jest Oslo.